Broń

Mauser M712 Schnellfeuerpistole

Dane techniczne:
Kaliber: 7,63 mm,
pojemność magazynka: 10 lub 20 nabojów,
masa: 1,24 kg,
długość: 255 mm.

Pistolet systemu Mausera M1912. Wersja M712 skonstruowana w latach trzydziestych XX wieku, posiadała możliwość prowadzenia ognia ciągłego i zasilana mogła być z dłuższego 20 nabojowego magazynka, wystającego poza obrys broni. Wszystkie egzemplarze pistoletu Mauser dostarczane były z drewnianą kaburo-kolbą, dzięki czemu w określonych warunkach stawał się poręczną bronią do walki na niewielkie dystanse.

9 mm Pistole 08 (Luger)

Dane techniczne:
Kaliber: 9 mm parabellum,
pojemność magazynka: 8 nabojów,
masa: 0,87 kg,
długość: 222 mm.
Jeden z bardziej rozpowszechnionych pistoletów we Waffen SS. Wszedł do użytku w 1908 roku. Skuteczny zasięg wynosił 50 m. Mechanizm zamka nieosłonięty a jego zanieczyszczenie powodowało zacinanie. Wysoka jakość pasowania elementów nie ułatwiała również jego produkcji, którą z tych względów przerwano w 1943 roku.

Walther P 38

Dane techniczne:
Kaliber: 9 mm parabellum,
pojemność magazynka: 8 nabojów,
masa: 0,99 kg,
długość: 212 mm.
Wprowadzony w 1938 roku do sił zbrojnych, bardzo nowoczesny działał na zasadzie krótkiego odrzutu lufy. Miał zastąpić Lugera do czego nie doszło, również z uwagi na ogromne potrzeby rozrastających się sił zbrojnych Niemiec. Zaprojektowany pod kątem masowej produkcji, w okresie wojny wyprodukowano ponad milion sztuk. Łatwiej się rozkładał i czyścił. Doskonale sprawdzał się w warunkach bojowych.

Colt 1911A1 – Pistole 660 (a)

Dane techniczne:
Kaliber: 11,43 mm,
pojemność magazynka: 7 nabojów,
masa: 1,105 kg,
długość: 216 mm.
Pistolet samopowtarzalny konstrukcji słynnego Browninga, który stał się wzorem konstrukcji broni ręcznej na długie lata. Podczas II Wojny Światowej Niemcy używali zdobycznych pistoletów amerykańskiej produkcji, a także licencyjnej produkcji norweskiej, colta Kongsberg, pod oznaczeniem Pistole 657 (n), a także hiszpańskich Astr. Duży kaliber sprawił, że był ceniony w Waffen SS mimo kłopotów z amunicją. Do lat 80. XX wieku był podstawową bronią krótką armii USA. Jego duży kaliber wymaga znacznego treningu strzeleckiego aby opanować celne strzelanie.

MP 28

Dane techniczne:
Kaliber: 9 mm,
pojemność magazynka: 20, 32 lub 50 nabojów,
masa: 4,0 kg,
długość: 800 mm.

Ta broń była rozwinięciem konstrukcji pierwszego, seryjnie produkowanego w świecie pistoletu maszynowego MP 18. W stosunku do pierwowzoru wprowadzono prosty magazynek pudełkowy, nowy celownik, mechanizm wyboru rodzaju ognia. W okresie II wojny światowej była to już konstrukcja przestarzała, ale powszechnie stosowana w początkowym jej okresie przez wszystkie rodzaje wojsk, później przez jednostki pomocnicze i policję. Produkcję zakończono w 1940 roku, użytkowanie zaś trwało do końca II wojny światowej.

Beretta 1938 a – MP 738 (i)

Dane techniczne:
Kaliber: 9 mm,
pojemność magazynka: 10, 20, 30 lub 40 nabojów,
masa: 4,97 kg,
długość: 946 mm.

Strzelanie odbywało się z zamka otwartego seriami lub ogniem pojedynczym. Mechanizm spustowy z dwoma językami spustowymi. Siły zbrojne Niemiec, którym brak było wystarczającej ilości broni automatycznej, szybko zwróciły uwagę na ten pistolet początkowo zakupywały go z Włoch a od 1944 roku był produkowany już wyłącznie dla Niemiec. W Berettę uzbrajano żołnierzy wszystkich rodzajów sił zbrojnych III Rzeszy.

MP 40

Dane techniczne:
Kaliber: 9 mm parabellum,
pojemność magazynka: 32 naboje,
masa: 4,03 kg,
długość: 833 mm.
Najbardziej popularny pistolet maszynowy niemieckich sił zbrojnych produkowany w latach 1940 – 45 w oparciu o konstrukcję Vollmera w zakładach Erma, Steyr i Haenel. Działał na zasadzie swobodnego odrzutu zamka. Do końca II wojny światowej wyprodukowano około 1 miliona egzemplarzy. Jedynym mankamentem tej broni był brak przełącznika z ognia ciągłego na ogień pojedynczy, co powodowało duże straty w amunicji wśród niedoświadczonych żołnierzy.

MP 41

Dane techniczne:
Kaliber: 9 mm parabellum,
pojemność magazynka: 32 naboje,
masa: 3,77 kg,
długość: 860 mm.
Konstruktorem tej broni był Hugo Schmeisser, w założeniu miała konkurować z MP40 i łączyła w sobie cechy tej broni oraz MP 28. Początkowo MP 41 miał być bronią eksportową, gównie na zamówienie Rumunii, jednakże niedobory w wyposażeniu spowodowały, że całą produkcja znalazła swoje zastosowanie w jednostkach niemieckich. MP 41 posiadał już przełącznik pomiędzy ogniem ciągłym a pojedynczym.

PPsz 41 - MP 717 (r)

Dane techniczne:
Kaliber: 7,62 mm,
pojemność magazynka: bęben 71, łukowy 35,
masa: 5,4 kg,
długość: 828 mm.
Pistolet maszynowy konstrukcji radzieckiej, wyprodukowany w ponad 5 milionach egzemplarzy. Często stosowany i ceniony w jednostkach niemieckich sił zbrojnych, jako broń zdobyczna, z uwagi na dużą jednostkę ognia w przypadku stosowania magazynka bębnowego i prostotę konstrukcji. Część zdobytych egzemplarzy przerabiana była do kalibru 9 mm Parabellum i wtedy zasilane były z magazynków od MP 38-40 przy wykorzystaniu specjalnego adaptera wpinanego do gniazda magazynka.

Mauser K 98

Dane techniczne:
Kaliber: 7,62 mm,
pojemność magazynka: 5 nabojów,
masa: 3,9 kg,
długość bez bagnetu: 1110 mm.
Karabinek powtarzalny stanowiący podstawowe uzbrojenie strzeleckie niemieckiego żołnierza podczas II wojny światowej. Niezwykle niezawodna konstrukcja, produkowany w latach 1935 – 45, w ilości ponad 11 milionów sztuk, wersje produkowane w różnych okresach różniły się od siebie jakością wykonania, rodzajem użytego drewna na łoża, ukompletowaniem wyposażenia etc. Szczególnie starannie wykonane egzemplarze wykorzystywane były jako broń wyborowa i montowano na nich optyczne przyrządy celownicze.

SWT – 40

Dane techniczne:
Kaliber: 7,62 mm,
pojemność magazynka: 10 nabojów,
masa: 3,89 kg,
długość: 1222 mm.
Karabin automatyczny konstrukcji Tokariewa z 1938. Produkcja nowego karabinu była znacznie trudniejsza niż starego Mosina, okazało się także, że żołnierze Armii Czerwonej wykazują zbyt małą dbałość o broń w rezultacie czego karabiny SWT w ich rękach często się zacinały, więc głównie powierzano je strzelcom wyborowym i podoficerom. Po ataku niemieckim na ZSRR w 1941 roku spora ilość SWT dostała się w ręce żołnierzy niemieckich. Otrzymały one oznaczenia Selbstladegewehr 259(r) (SWT-40) i Selbstlade-Zielfernrohrgewehr 260(r) (SWT-40 z celownikiem PU).

ZB 30 – MG 30 (t)

Dane techniczne:
Kaliber: 7,92 mm,
pojemność magazynka: 20 nabojów,
masa: 10,04 kg,
długość: 1161 mm.
Czechosłowacki karabin maszynowy, udoskonalona wersja rkm-u ZB vz. 26 wyposażona w zmodyfikowany mechanizm gazowy z regulatorem gazowym. Wyjątkowo staranna konstrukcja, o dużej niezawodności. Znajdował się w okresie międzywojennym na uzbrojeniu armii czechosłowackiej, dodatkowo był eksportowany za granice miedzy innymi do Iranu i Rumunii. Po zajęciu Czechosłowacji przez III Rzeszę ZB-30 trafił do uzbrojenia Wehrmachtu i Waffen SS, gdzie był z powodzeniem wykorzystywany do maja 1945 roku.

MG 42

Dane techniczne:
Kaliber: 7,92 mm,
pojemność magazynka: 50 nabojów,
masa: 11,5 kg,
długość: 1220 mm.
Doskonały karabin maszynowy MG 34 okazał się być bronią kłopotliwą w eksploatacji (wymiana lufy i wrażliwość na zanieczyszczenia) oraz drogą w produkcji. Prowadzenie wojny na różnych frontach zaowocowało potrzebą wprowadzenia do uzbrojenia karabinu zachowującego zalety MG 34, ale pozbawionego wspomnianych niedoskonałości, a także łatwego w masowej produkcji.
Kluczem do sukcesu okazała się technika tłoczenia niektórych metalowych części. W nowym karabinie zastosowano nowy system ryglowania zamka, a wymiana lufy sprowadzona została do kilku prostych czynności. Wzrosła także jego odporność na niekorzystne warunki eksploatacji. Teoretyczna szybkostrzelność wynosiła 1550 strzałów na minutę. Odgłos który był wydawany przez ten karabin maszynowy podczas strzelania sprawił że alianci nazywali go \"piłą Hitlera\".
MG 42 na wyposażeniu SRH NORDLAND posiada także widoczną na fotografii uniwersalną podstawę (lawetę) wzór 1934. Pozwala ona na zbudowanie stanowiska ogniowego i prowadzenie celniejszego ognia. Dzięki różnego rodzaju nastawom kierunkowym minimalizuje się straty w amunicji. Laweta o masie 19 kilogramów, przystosowana jest do składania i transportu na plecach przez jednego żołnierza.

MP 44 (StG 44)

Dane techniczne:
Kaliber: 7,92 mm,
pojemność magazynka: 30 nabojów,
masa: 5,92 kg,
długość: 940 mm.
Pierwsza seryjnie produkowana broń, którą współcześnie można określić mianem karabinu szturmowego, taką z resztą otrzymał nazwę po początkowym określaniu go jako pistolet maszynowy. Zasilany nabojem pośrednim, automatyka broni oparta na odprowadzaniu części gazów prochowych. Ta konstrukcja dała podwaliny pod system współcześnie używanych modeli bojowej broni strzeleckiej. Chrzest bojowy MP 44 przeszedł na froncie wschodnim gdzie od razu zyskał uznanie żołnierzy III Rzeszy. Uznany za jedną z najdoskonalszych konstrukcji drugiej wojny światowej. Po mimo okresu 70 lat od jego skonstruowania nadal można go spotkać w rękach bojowników afrykańskich.

Bagnet - S 84/98

Dane techniczne:
długość ostrza: 252 mm,
długość całkowita: 385 mm.
Bagnet 84/98 był używany przez pół wieku, dwie wojny światowe, był inspiracją dla stworzenia bagnetów do innych armii. Bagnet wykonany ze stali, jego długość całkowita to 38,5 cm, ostrze miało długość 25,2 cm. Występowały różne wersje bagnetu. Prezentowana na zdjęciu to wersja z okładkami drewnianymi. Fot. 96. Bagnet- S 84/98 322 Okładziny na rękojeści w początkowym etapie wojny były drewniane, później bakelitowe a pod koniec II wojny światowej ponownie drewniane. Bagnet wraz z pochwą mocowany był do pasa przy pomocy skórzanej lub parcianej żabki.

Grabendolch- nóż okopowy

 
Jedna z wielu odmian niemieckiego noża okopowego. Widoczny zatrzask na pochwie pozwalał na zamocowanie noża w każdym miejscu munduru czy buta. W tego typu noże żołnierze najczęściej zaopatrywali się indywidualnie.  

Stielhandgranate M 24

Dane techniczne:
masa: około 500 g,
średnia odległość rzutu: 30-35 m,
promień rażenia odłamków: 15 m,
promień działania burzącego: 3-6 m,
czas palenia się opóźniacza: 4-4,5 s.
Jest to niemiecki granat trzonkowy, który zyskał wśród żołnierzy nazwę "tłuczka do ziemniaków" ze względu na swój charakterystyczny wygląd. Konstrukcja tego granatu pochodzi jeszcze z okresu I wojny światowej. Od tego czasu grant ten uległ tylko drobnym zmianom - głównie poprawiano tylko jakość zapalnika. Specyficzny kształt pozwalał na odległe i celne rzuty. Dzięki drewnianej rękojeści można było grant trzymać zatknięty za pas nośny lub włożyć go do cholewy buta, przez co znajdowały się zawsze pod ręką. Do niszczenia pojazdów i bardziej zaawansowanych umocnień używano wiązek granatów wzmacniających siłę rażenia.

Eihandgranate 39 – M39

Dane techniczne:
Masa: 220 g,
Czas palenia się opóźniacza: 4-4,5 s.
Promień rozrzutu odłamków: 10-15 m.
Prace nad nowym typem granatu rozpoczęto w Niemczech w 1939 roku. Wszedł w skład uzbrojenia w 1940 roku. Ze względu na swój kształt nazywany ,,jajkiem”. Jego małe rozmiary pozwalały przenosić go w kieszeniach munduru, chlebakach. W 1942 roku w dolnej części granatu opracowano metalowy pierścień, pozwalający podpiąć granat do szelek i ładownic. Szacuje się, że do końca II wojny światowej wyprodukowano około 84 milionów egzemplarzy tego grantu. Tak duża liczba świadczy o ich masowym użyciu w każdego rodzaju akcjach sił zbrojnych.

Gewehrgranatgerät

 Dane techniczne:
Kaliber nasadki: 30 mm,
Masa nasadki: 0,835 kg,
Masa całkowita granatnika wraz z karabinem Mauser K98: 5,12 kg,
Donośność skuteczna: 250 m.
Gewehrgranatgerät zwany po polsku "garłaczem" składał się z nasadki nakładanej na lufę i celownika dołączanego z boku karabinu. Do wystrzału granatu potrzebny był specjalny ślepy pocisk. Wszystkie elementy "garłacza" przenoszono w skórzanej kaburze przypinanej do pasa nośnego.
Małe rozmiary tego typu granatu nasadkowego i łatwość obsługi wpływały na jego powszechne stosowanie. Celownik dawał możliwość prowadzenia ognia o znacznym skupieniu. Pociski rażące cele opancerzone pozwalały piechocie na atakowanie mobilnych celów wroga przy braku wsparcia oddziałów przeciwpancernych.

Pancerfaust 60

Dane techniczne:
Zasięg: 60 m,
Masa całkowita: 6,8 kg,
Średnica pocisku: 150 mm,
Przebijalność pancerza: 200 mm.
Pierwsze egzemplarze tej broni pojawiły się jeszcze w 1942 roku. Najstarsza wersja posiadała nazwę Pancerfaust 30- co było oznaczeniem jej skutecznego zasięgu bojowego. Kolejne modele miały zwiększaną donośność dzięki czemu można było razić cele z dalszej odległości. Pomimo zwiększenia skuteczności do 60 metrów użytkownik tej broni musiał wykazać się nie lada odwagą oczekując w ukryciu aż pojazd podjedzie na tak małą odległość.
Masowa produkcja w ostatniej fazie wojny sprawiła, że Pancerfaust stał się niemalże podstawowa bronią Volkssturmu. Fotografie z tego okresu ukazują chłopców w wieku 13- 15 lat, którzy to atakują sowieckie czołgi Pancerfaustami w Berlinie. Świadczy to o prostocie konstrukcji i łatwości obsługi.
Załogi czołgów chcąc lepiej chronić swoje pojazdy przed tą straszną bronią wzmacniały pancerze poprzez okrywanie ich workami z piaskiem lub segmentami gąsienic co miało wywołać wybuch pocisku Pancerfausta przed pancerzem właściwym czołgu.

Entfernungsmesser 34

Dane techniczne:
Waga: 4,7 kg,
Długość: 83 cm,
Zasięg odległościowy: od 200 m do 10000 m,
Powiększenie: ×11347.
Entfernungsmesser 34 to dalmierz, który służy do pozyskiwania danych dotyczących odległości konkretnego celu. Urządzenia tego typu są bardzo pomocne przy kierowaniu ogniem, zwiększaniu jego skuteczności i zapobieganiu bezsensownego zużywania amunicji. Jest to rozwinięta forma dalmierza niemieckiego pochodzącego z I wojny światowej - Entfernungsmesser 14. Optyka tego dalmierza była produkowana podczas wojny w zakładach Carla Zeissa.
Dalmierz wyposażony jest w trójnóg stabilizujący podczas robienia pomiarów naziemnych. Osoba robiąca pomiary musi położyć się płasko na ziemi w celu dokonania pomiaru. Dalmierzem można także określać odległości do celów lotniczych. Wtedy używa się go wraz z wykorzystaniem dodatkowego nosidła stabilizującego a żołnierz stoi w pozycji wyprostowanej.
W celu ochrony dalmierza przed zniszczeniem podczas transportu i robienia odczytów wyposażono go w boczne skórzane nakładki mające chronić Entfernungsmesser 34 przed upadkami i obiciami. Podczas dłuższego transportu urządzenie to przenoszono w skórzanej tubie, która chroniła ruchome elementy optyki przed zapiaszczeniem i deszczem.

Richtkreis 31

Dane techniczne:
Powiększenie: ×8,
Średnica pola widzenia przy odległości 1000m: 120m.
Richtkreis 31 to kątomierz – busola który służy do dokonywania pomiarów kątów odchylenia i pochylenia oraz określania azymutów przy pracach topograficznych. Stosowany głównie w celu określenia pozycji wroga. Podczas prowadzenia prac tym urządzeniem należy zachować wszelkie środki ostrożności aby nie zostać zauważonym przez przeciwnika.
Urządzenie to wyposażone jest w kompas służący do określania kierunku północy w celu rozpoczęcia pomiarów. Z tego względu Richtkreis 31 zbudowano z materiałów nie zaburzających pracy igły magnetycznej: 90% magnez i 10% aluminium.
Podczas używania Richtkreis 31 umieszczano go na trójnogu w celu stabilizacji i ułatwienia pomiaru. Przyrząd ten transportowano w specjalnej skrzyni w celu ochrony go przed działaniami czynników atmosferycznych. Skrzynia zawierała także miejsce na przechowywanie dodatkowych elementów wyposażenia Richtkreis 31 jak i części zamiennych w wypadku usterki.

Scherenfernrohr 14

Dane techniczne:
Przybliżenie: 10X50,
Szerokość w trybie stereoskopowym: 70 cm.
Scherenfernrohr 14 to lorneta nożycowa umożliwiająca prowadzenie obserwacji w trybie peryskopowym i stereoskopowym. Poprzez zamontowanie soczewek w formie peryskopowej obserwacja pola bitwy mogła odbywać się z okopu bez narażania się na ostrzał przeciwnika. Ze względu na charakterystyczną budowę często nazywana ,,oślimi uszami”.
W celu obserwacji Scherenfernrohr 14 mocowano do trójnogu Gestell 31. Dodatkowo można było także pod nożycami zamontować Richtkreis - kątomierz (widoczny na powyższym zdjęciu) aby określać położenie obserwowanych elementów względem siebie. W trybie stereoskopowym lorneta była wykorzystywana jako prowizoryczny dalmierz.
Dodatkowo Scherenfernrohr 14 posiada gniazdo elektryczne umożliwiające podłączenia iluminatora w celu poprawy obserwacji po zmroku.

Maschine Gewehr Zieleinrichtung 40 (MGZ 40)

Dane techniczne:
Waga celownika: 1,2 kg,
Powiększenie: ×3,
Pole widzenia przy odległości 1000m: 240 m.
MGZ 40 to zaawansowany celownik optyczny służący do kierowania ogniem z karabinu maszynowego MG34 i MG42 zamocowanego na podstawie. Dzięki zastosowaniu tego urządzenia ogień z karabinu maszynowego stawał się jeszcze bardziej śmiercionośny. Celownik ten pozwalał skupić ogień w jednym punkcie, prowadzić ostrzał ponad sojuszniczymi oddziałami a także sprowadzać ogień na przeciwnika ukrytego za wzgórzem. Skuteczny ogień dzięki MGZ 40 mógł być prowadzony na odległość około 3 km. Celownik ten jest przystosowany do podłączenia baterii (widoczne na powyższym zdjęciu) w celu uruchomienia iluminatora ułatwiającego prowadzenie ognia w okresie niedostatecznej widoczności. Stanowisko MG wyposażone w MGZ 40 było punktem bardzo trudnym do opanowania podczas wojny. Bez wsparcia artylerii i moździerzy trzeba było poświęcić istnienie wielu żołnierzy by zdobyć tak umocnione stanowisko.

Kontakt: Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie obsługi JavaScript.  

 

Strona poświęcona historii II wojny światowej. Symbole systemów totalitarnych przedstawione na stronie obrazują jedynie fakty historyczne i nie służą propagowaniu tych systemów.
Nie są również związane z przekonaniami członków stowarzyszenia.

 
Wszystkie materiały umieszczone na stronie są własnością SRH Nordland i nie mogą być wykorzystywane bez zgody Stowarzyszenia.
Copyright © 2010 Nordland.com.pl